Tripreport Namibie 22-01-2004 t/m ......
22-01-2004
We zijn net op weg richting Keetmanshoop als we opeens een enorme knal horen. Het leek wel alsof we ergens tegen aan reden, maar er lag toch echt niets op de weg. Als Peter in de spiegel kijkt ziet hij het meteen, een klapband. Er is een heel stuk loopvlak van de band afgeslagen. Vreemd want het profiel was nog perfect, teken dat de band nog niet zoveel gebruikt was. In de bloedhitte even een band verwisselen en maar gauw door, het landschap is saai en de weg recht en lang (en met regen). We gaan naar de Quivertree (Kokerboom) forest rest camp, waar we weer eens helemaal allen staan. Heerlijk rustig op een schitterend campingplekje naast een heel woud met de meest mooie kokerbomen. Om 5 uur worden de 3 cheetah's gevoerd en mag je ze aaien. Niet echt leuk maar omdat het cheetah's gaan we toch kijken. Als we tijdens zonsordergang foto's van de kokerbomen aan het nemen zijn horen we opeens een gepiep. Blijkt het een hele groep stokstaartjes te zijn (met jongen). Ze zijn niet bang voor mensen zodat we van heel dichtbij kunnen zien hoe ze eten, de wacht houden, elkaar waarschuwen etc. Wat een schitterende beestjes zijn stokstaartjes toch.
23-01-2004
We besluiten om toch maar naar Sossusvlei te gaan, dus rijden we richting Aus. We proberen nog een nieuwe band te kopen in Keetmanshoop maar zonder succes. Ze wilden de band van het dak bekijken (dus moest die eraf gehaald worden), om vervolgens te zeggen dat ze die maat niet hebben. Volgens de Trentyre bandenspecialist kan je altijd nog zo'n band maar dan met een kleinere diameter erom doen. Kwaad maar beleefd blijvend (Peter dan want ik zou ze verrot gescholden hebben), gaan we maar gauw weer rijden.
In Aus gaan we naar een camping die we van de Djoser reis nog kennen. Klein-Alta Vista, een lodge/camping etc aan de rand van de Namib woestijn. We raken in gesprek met de eigenaar Piet, als hij opeens aanbied dat we in z'n paradepaardje lodge mogen slapen (voor de prijs van de camping). Eagles Nest, waar de lodges in de rotswand gemaakt zijn. Wij slapen in The Wall, schitterende bungalow met een uitzicht over de Namib woestijn. Helemaal met z'n tweetjes, spiernakend op het terras uitkijkend over de woestijn. Wat is het leven toch zwaar!!!!
Peter kan Piet nog helpen met z'n computerproblemen voordat we om 18.00 een sunset tour gaan doen naar de woestijpaarden. Klein-Alta Vista heeft een concessie om 4 jaar lang "game-drives" te doen in de Namib woestijn onder leiding van een biologe die onderzoek doet naar de ecologische gevolgen van paarden in de woestijn. We krijgen enorm veel informatie en we komen lopend heel dicht bij drie jonge hengsten die een andere hengst ontmoeten. Het lijken wel honden, eerst een hoop geren, gestamp, dan poepen en aan elkaars poep ruiken voordat er een weggejaagd wordt. Aan het eind van de game-drive krijgen we ook nog een echte Out-of-Africa zonsondergang, met witte wijn, bier, nootjes, zittend op safari stoeltjes. Heel decadent!
24-01-2004
Op naar Sossusvlei via de schitterende D0707 route langs het Naukluft Nat Park. Uitzichten, rode duinen, bergen en wegen waarvan je niet kan zien welke kant ze opgaan. De hele dag zien we geen andere auto's. Via de C27 rijden we door het Namibrand Nature Reserve, met zebra's gemsbokken, springbokken etc.
Als we in Sesriem aankomen bij de camping zien we voor het eerst overland trucks en veel toeristen.
25-01-2004
Om 4 uur eruit want het hek gaat om 5 uur open. Als je niet in de stof van alle andere auto's wilt rijden en moet je er vroeg bij zijn. We zijn wel erg fanatiek want we staan als eerste bij het hek. In het pikkedonker rijden (scheuren, vind Nicoline) we zigzaggend de 45 km over een slechte asfaltweg met enorme gaten naar Dune 45. Ondanks dat we nog weten hoe zwaar het beklimmen van Dune45 is om van bovenaf de zonsopgang te kunen zien, doen we het toch weer. Het klimmen is zo zwaar dat je zelfs de smaak van bloed in je mond krijgt. Soms op handen en voeten kruipend soms stoppend om op adem te komen gaan we naar boven. Maar het is het waard want we zijn helemaal boven als de zon opkomt. Helaas komt zo'n 5 minuten voordat de zon opkomt een mist over de duinen. Dat heeft weer wel als voordeel dat alle toeristen het meteen voor gezien houden en weer naar beneden gaan. Als dan na zo'n 15 minuten de mist optrekt, staan we met tweeen op Dune45 met een super uitzicht over de wereld die rood is. We ontbijten aan de voet van Dune45 voordat we doorgaan naar Deadvlei en Sossusvlei.
Ondanks dat het nu zomer is (en het dus veel warmer moet zijn dan in de winter) valt het qua temperatuur reuze mee. We rijden lekker door het mulle zand van vlei naar vlei (dat maak je niet mee als je met een overlandtruck gaat).
's Middags gaan we door naar Walvisbaai, maar nog wel even gestopt in Solitair om zo'n beroemd appelgebakje te eten en het lekkere zelf gebakken brood te kopen. De route door de woestijn gaat via canyons, lege vlakten, bergen m.a.w. schitterend maar wel vermoeiend na zo'n dag van vroeg opstaan, klimmen en klauteren.
In Walvisbaai zoeken we naar een camping, want volgens de (ok wat oudere) LP moet er een camping zijn. Na zoeken en vragen ontdekken we dat er een hotel gezet is op de plaats waar de camping vroeger was. Nou is dat niet heel erg want het stinkt verschikkelijk in Walvisbaai. Pure zwavellucht (blijkt van een soort algen te komen die in zee sterven). Dus dan maar naar Langstrand een paar km richting Swakopmund. Koud, winderig, stinkend maar wel heel aardige restauranteigenaren en een bar op een pier in zee. Toen we daar zaten hoopten we maar dat deze constructie ietsje betrouwbaarder is dan die van de pier in Scheveningen.
26-01-2004
Swakopmund, koud en mistig in een Duits aandoende stad. Eerst op zoek naar een band, vlgs 4WD centre in Utrecht kan je overal in Afrika Cooper 255/16R85 kopen. Nou mooi niet, in heel Namibie is deze breedte niet te krijgen ook niet van een ander merk. Dan maar een smallere. We logeren bij de Backpackers lodge, er gezellig en ook wel weer eens lekker om binnen te werken ipv buiten (vooral omdat het hier nogal koud is en vochtig). We zoeken Sjoerd, Jonneke, Marian en Jan op (go4africa.nl) die bij Mile 14 op strand camperen. Het is een leuk weerzien, en wisselen onze ervaringen met verschepen uit. Het is bij Mile 14 wel kouder maar ook mooier, zeker de rose pelikanen die daar iedere dag komen.
27-01-2004 t/m 28-01-2004
In Swakopmund allerlei klusjes en inkopen gedaan. Je zou eigenlijk wel eens wat rust moeten nemen, maar reizen blijkt toch wel erg hard werken te zijn (vooral als je foto's en tripreports moet maken). We zijn wel naar de film geweest: Lord of the Rings.
29-01-2004
Samen met Sjoerd, Jonneke, Jan en Marianne gaan we op pad. We willen samen met hun Khaudum, een afgelegen natuurpark in het noorden, doen. Daar kunnen we met 1 auto alleen niet in, dus gaan we gezamelijk verder. Op naar Cape Cross, zeehonden bekijken. Blijkt dat januari de maand van de jongen te zijn, nou die hebben we dan ook volop gezien en geroken (veel dode jonkies). Dan door naar D2343, om naar het Save The Rhino Trust Fund camping te gaan. De weg is heel slecht (wasbord) maar ook heel erg mooi met bergen en rotsen die we nergens anders gezien hebben. Bij de camping blijkt dat vandaar er een track naar Twijfelfontein gaat. Dat spreekt ons allemaal wel aan om een echte track door neushoorn gebied te nemen en weer eens te bushcampen ipv campings.
30-01-2004
Het is wel bar koud hier, en dat in de zomer. We zijn bij de eerste Welwitschia gestopt en foto's gemaakt want je weet nooit wanneer en of je een volgende ziet. Nou op de Ugab-Twijfelfontein route zie je duizenden van die planten. De track is heel goed te doen door mooie landschappen, en als klap op de vuurpijl zien we een zwarte neushoorn rennend voorbij gaan. Ietsje later zien we ook giraffen, zebra's, gemsbokken en springbokjes. Dit gebied zit vol wild. We zien heel veel sporen van olifanten en neushoorns als opeens Sjoerd boven op z'n remmen gaat. Al gauw zien we waarom, drie zwarte neushoorns (2 grote en 1 jong) staan briesend naast Sjoerd z'n auto. Gelukkig vallen ze niet echt aan (al maakten ze wel aanstalten en geluiden alsof) en rennen ze achter een berg. Sjoerd, Peter, Jan en Marian trekken hun stoute schoenen aan en gaan kijken of ze over het bergje de neushoorns nog kunnen zien. Ze waren daar samen met nog een neushoorn. Mazzel voor ze dat het te steil was voor de neushoorns om bij ze te komen, want leuk vonden ze het niet. Met trillende benen komen ze terug want het was toch wel heel spannend.
We rijden door naar de Brandende Berg (geblakerd gebergte) en de orgelpijp canyon. Dan zijn we opeens weer in de bewoonde wereld met verkeersborden en busjes met toeristen. In Twijfelfontein gaan we de Bushman Paintings bekijken en ondanks dat het voor ons de tweede keer is dat we ze zien, blijft het schitterend en indrukwekkend.
Het lijkt wel alsof we haast hebben want we gaan ook nog even naar het Petrified forest waar enorme versteende bomen van 260 miljoen jaar oud liggen.
Afgepeigerd maar wel lekker dat we zoveel gezien hebben maken we een bushcamp en hebben een lekkere braai.
31-01-2004
Vandaag gaan we richting Kakaoveld het land van de Himba's. Je kan wel zien dat het hier vrij veel geregend heeft afgelopen tijd want alles is groen. De weg is net een achtbaan met enorme steile hellingen. In Sesfontein doen we even wat inkopen als er een aantal Herero vrouwen en 1 oude Himba vrouw op de foto willen. Ze gillen van de lach als ze zichzelf zien op de camera en ze krijgen er niet genoeg van om op de foto genomen te worden. We rijden door tot Opuwo, waar we op een camping buiten het dorp gaan staan. Ovahimba camping met redelijk veel schaduw (al zijn de bomen wel wat laag).
01-02-2004
We zijn vlakbij de plek waar het hele idee van naar Afrika geboren is. We weten niet precies waar maar het moet tussen Opuwo en Epupa Falls zijn. Peter en ik gaan op zoek naar de plek, terwijl de rest een rustdagje neemt.
We kijken op de kaart welke droge rivierbedding het geweest kan zijn waar we Kees en Sandra voor het eerst ontmoet hebben. Het kan bij Epembe (Ombuku rivier) of verder op bij Okongwati (Ondoto rivier). We zien een herderHimba jongetje die om een lift vraagt. Hij moet naar Epembe en wij ook, dus mag hij mee. Als hij in Epembe aankomt blijkt dat hij bij z'n school moet zijn waar en een engels sprekende juf en een aantal Himba vrouwen zijn. We maken een praatje en foto's en we geven wat baby t-shirtjes aan de vrouwen en we kopen wat Himba sieraden. Rinny's (collega) t-shirtjes vinden een gretige aftrek want het kan hier 's nachts toch wel erg koud zijn (vooral nu het zoveel regent).
Als ik de video pak en het schermpje de kant opdraai van de kinderen en vrouwen is het feest. Ze gillen allemaal van de lach en ze willen allemaal even voor de lens staan. Omdat het een school is geven we een aantal Metabo pennen en een voetbal aan de juf, dan kan zij bepalen wat er mee gebeurd.
Blijkt dat "ons plekje" niet bij Etembe ligt, maar verderop. Dus we rijden door en opeens zien we iets herkenbaars en ja hoor daar is de rivierbeding waar we 3,5 jaar geleden vast hebben gestaan en waar Kees en Sandra stopten. We bellen Kees vanaf de plek en we genieten van deze leuke herinnering.
Als we terug zijn op de camping in Opuwo blijkt dat Sjoerd een bezoek aan een Himba dorp heeft geregeld, dus mee om foto's te maken. Het is wel heel erg toeristisch met allemaal vrouwen in een kringetje alleen maar spullen verkopen, maar toch wel heel pittoresk. We kunnen ongestoord hele mooie foto's maken van beauties van vrouwen en schattige kindertjes. We moeten suiker en meel geven als betaling, maar blijkbaar zijn ze niet tervreden met de hoeveelheden die wij hebben meegenomen. De laatste groep toeristen hadden 25 kg gegeven!! Afspraak is afspraak en na wat heen en weer gepraat zijn ze toch wel tevreden.
02-02-2004
Ruzie met de campingbeheerder. Hij wil dat we N$ 30 per persoon betalen voor het bezoekje aan het dorp. We weigeren om zo'n groot bedrag te betalen voor het alleen naar zo'n dorp gebracht te worden en ook was dit niet afgesproken. Je kan wel merken dat de invloed van toeristen op deze mensen ook niet goed is en wij zijn er dus ook debet aan. In dubio want je wilt graag foto's maken maar je wilt ook geen verkeerde invloed uitoefenen.
We besluiten om terug te gaan naar Epembe om een dorpje te bezoeken en foto's te maken. De leraar en lerares van het dorp willen als tolk fungeren, want ik wil niet alleen plaatjes schieten maar ook zien en horen hoe ze leven.
Omdat we nu al zo noordelijk zijn besluiten we om via de tracks die op de Infomap (kaart met allerlei 4WD tracks) naar de Ehomba en dan naar het zuiden te gaan.
03-02-2004
Blijkt dat de track die op de kaart staat, niet bestaat. Dan maar naar de Kunene rivier rijden naar Ruacana en dan naar het zuiden. We worden gewaarschuwd dat het hele gebied overstroomd is maar we proberen het toch.
Na 5 doorwadingen (sommigen wel diep) waar bij Jan en Peter eerst even door het water gelopen hebben om vast te stellen of het wel kon, ontmoeten we 2 mannen die ons waarschuwen dat je verderop echt niet verder kon en dat er een alternatieve route was. Eerst zien en dan geloven. We moeten wel langs een hele schuine helling omdat het water te hoog staat om doorheen te rijden. Wat aanpassingen aan de weg gemaakten dan gaan. Wel heel eng als de auto zo heel erg schuin gaat en met de kans dat hij wegschuift. Maar alle drie komen zonder problemen langs de schuine helling.
Verderop blijkt dat er inderdaad een doorwading is die absoluut niet te doen is (3m diep en langs een steile rotswand). Dan maar kijken of de altenatieve route wat is. Samen met twee mannen die aan deze weg werken gaan ze kijken of het kan. Als ze na een uur weer terug komen beslissen we dat we die route niet nemen. Het zou kunnen maar dan moet het laatste stuk van de d-tour met lieren gedaan worden. Het is te steil (en met een bocht van 45 graden). Dan maar terug naar Opuwo en de gewone route nemen. Jammer want nu zien we de watervallen niet en we moeten het hele stuk weer terug rijden. Dit is de derde keer voor ons.
We zoeken een heeel rustig plekje uit om te bushcampen. Na een half uur bleek het rustige plekje zo'n beetje de snelweg te zijn. Een ZA echtpaar, koeien, herders en 's nachts discogangers (in ieder geval mensen met een gettoblaster).
04-02-2004
De doorwadingen blijken teveel geweest te zijn voor de nieuwe ingebouwde ARB pomp. We zijn toch al niet onder de indruk van de kwaliteit van ARB maar dit is toch wel heel erg. We gaan in 1 keer naar Epuwo, waar we boodschappen doen en nog even op een Himba markt een geitepoot kopen. De poot wordt bij ons in de auto gelegd en dat zo snel mogelijk naar het zuiden naar Kamanjab, en dan door naar de Cheetah's van Otjitotongwe.
We hadden ons niet gerealiseerd dat we nog langs een vetinaire checkpoint moesten, waar ze controleren of je geen dieren en/of vlees bij je hebt. Dit is tegen verspreiding van mond en klauwzeer. De geitepoot begon al een beetje te ruiken als we bij het checkpoint aankomen. We lullen als brugman over de reis en over het weer om maar te voorkomen dat ze in de auto kijken of zelfs maar even hun neus naar binnen steken. Gelukkig komen we er goed mee weg.
In Otjititongwe (cheetah farm) komen we net op tijd aan om de tamme cheetah's te kunnen aaien. Het was zo leuk om Zeeu terug te zien na 3,5 jaar, samen met een jonger zusje van haar.
Toch was het speciale gevoel van 3,5 jaar terug weg. Het leek bijna normaal ipv heel bijzonder. De tour bij de wilde cheetah's is heel erg gaaf.
's Avonds als we lekker geitebout willen braaien blijkt dat we helemaal voor niets de moeite van het smokkelen genomen hebben. De poot stinkt en is wat groen uitgeslagen. We besluiten dan ook maar om die niet meer op te eten. Helaas is de poot ook niet meer eetbaar voor de cheetah's dus zet Jan de doos met de meurende poot weg, maar te dicht bij onze auto. Wat een lucht zeg!!. 05-02-2004
Ondanks dat Sjoerd e.a. vandaag naar Ethosha wilden rijden, blijven ze toch nog maar een dagje. Peter gaat eindelijk de verlichting van de Zebra maken, want die doet het nu vaker niet dan wel. Omdat het nog steeds niet duidelijk is welk relais zo debiel doet, verzet hij het hele circuit zodat we tenminste altijd licht hebben als we dat willen. 's Middags weer heerlijk naar Zeeu en de andere cheetah's. Al ga je hier 10x naar toe dan verveelt het toch niet.
Na de tour en het eten duiken we nog even de kroeg in. Peter, Jan, Sjoerd gaan poolen met Mario (eigenaar van Otjititongwe). Om 1 uur 's nachts gaan het hele zooitje dronken naar bed.
06-02-2004
De Hollanders gaan al vroeg naar Ethosha en wij blijven nog en dagje. We nemen ons voor om aan de web-site te werken, maar daar komt niets van terecht omdat Mario al om 12 uur Peter uitdaagt om te poolen. Na een hele middag poolen en wat bier drinken gaan we weer naar Zeeu toe. We vragen aan Mario of het mogelijk is om foto's te maken met de cheetah's om onze Zebra heen. Geen enkel probleem, je hoeft alleen de autodeuren open te zetten en Zeeu springt er vanzelf in. Net als we denken dat het over is komt Zeeu's jongere halfzusje er aan en springt op de moterkap. Dat is niet leuk genoeg want boven op het roofrack liggen ook nog leuke speeltjes. Ze inspecteert alles op de auto (test nog even de hoes van de daktent met haar tanden) en maakt er een soort speeltuin van. Dit is pas echt genieten, zien hoe 2 cheetah's de Zebra gebruiken als speeltuintje.
08-02-2004
Vandaag gaan we naar Ethosha. Er zouden geen beesten zitten in het westen van Ethosha, ze zijn allemaal naar Halali en verder getrokken. We zien heel veel zebra's, gemsbokken, een leeuw, olifant etc. Bij de gemsbokken waterhole is het helemaal 1 grote beestebende. Blijkbaar zijn dit allemaal geen beesten. Maakt niet uit wij genieten er toch wel van.
In Halali even gekeken of er wat bij de drinkplaats was maar behalve 2 vogels was er niets te zien. 07-02-2004
's Nachts is er ook niets bij de drinkplaats geweest dus dan maar richting Namutoni. We zien een hele tijd niets maar als we Namutoni naderen wordt het opeens weer drukker met dieren. In Namutoni zien we Sjoerd e.a. weer terug. Zij hebben leeuwinnen met jongen gezien, heleboel olifanten (al was dat ver weg) maar hetgeen waar ik jaloers op ben is, dat ze een LUIPAARD gezien hebben.
We doen nog wat gamedrives en zien en ruiken een zebralijk (de lucht kwam bekend voor) met heleboel gieren.
09-02-2004
Om 7 uur eerst langs het zebralijk in de hoop heel veel hyena's te zien. Het lijk was helaas achter de struiken uit het zicht getrokken. Wel met hyena's maar niet duidelijk te zien. Wel bleek er verderop een verse zebrakill te liggen met 1 hyena, heel veel jakhalzen en nog meer gieren. Schitterend maar luguber om te zien hoe ze de zebra ontleden.
's Middags gaan we met drie auto's richting Khaudom. Vlgs de LP is er een goede camping met restaurant in Grootfontein. Goede camping als je onder de bomen zou mogen staan, maar helaas was daar net gras gezaaid en moesten we dus in de felle zon staan. We zijn moe, en lui dus bestellen we eten bij het steakhouse. Op advies van de Duitse eigenaresse moeten we eland-antilope proberen. Gelukkig dat we ons voorgenomen hadden om geen wild te eten omdat je niet weet hoe ze daaraan gekomen zijn, want de eland was niet te vreten. Smaakte muf en was kurkdroog. De mannen zijn na het eten de pineut als de eigenaresse (die me een beetje aan m'n tante Martini deed denken) een zeer uitgebreid verhaal ophangt over wel of niet ziek zijn en kak praten. Drank maakt meer kapot dan je lief is!! Ondanks dat het vlgs de duitse niet zou gaan regenen, "Het regent hier nooit" krijgen we heel wat hemelwater.
10-02-2004
Omdat het stuur wat naar links trekt gaan we even naar Tjumeb voor uitlijning. Vlgs de garages daar kan een 4WD niet uitgelijnd worden?? Of het nu wel of niet kan weet ik niet, maar als ze in Tjumeb zeggen dat het niet kan, kan je ook maar beter niet door hun laten proberen.
We hebben er een nichtje bij: Maartje Koek, dochter van Jan en Marielle Koek. Gefeliciteerd. We verlaten de bewoonde wereld om naar Tjumkwe in Bushmanland te gaan in de richting van Khaudom. We doen nog wat souvenier inkopen bij Piet Poggenpool (nadat we hem bij de zondagsschool vandaan gehaald hebben). We willen bushcampen onder een enorme Boabab boom dus rijden we door naar Khaudom. Helaas was het ietsje te ver voor die dag, dus bushcampen we gewoon langs de weg.
11-02-2004
De Dorsland Boabab blijkt inderdaad een gigantische grote boom te zijn. Als we foto's aan het maken zijn kijkt Sjoerd even onder z'n Landy als hij ontdekt dat z'n veer gebroken is. Dat wordt dus repareren want dit sparepart heeft hij niet bij zich.
We gaan terug naar Tjumkwe om te bellen voor reparatie. Vrijdagochtend in Tjumeb, dus dat is niet zo erg, behalve dat je er even 360km terug moet rijden met een kapotte veer. We kamperen in de kraal (wei) van de dominee tussen de koeien. Helaas komen met koeien ook vliegen. We voelen ons weer in Marokko en/of Mauretanie.
Op verzoek van mensen die willen uitslapen gaan we een stuk verder staan zodat ze niet om 6 uur wakker worden van ons.
12-02-2004
Om niet met vliegen te douchen en ontbijten staan wij op voordat het helemaal licht is. (Goed dat we maar wat verder weg zijn gaan staan). We schrijven een mail met foto's voor het Amerikaanse Landcruiserblad, zodat Sjoerd die kan versturen als hij in Tjumeb is. We hebben beloofd om voor 15 maart een verhaal te hebben dat in de Landcruiser magazine geplaats kan worden. Sjoerd en Jan gaan om 10 uur rijden en wij (dwz Jonneke en Marian in Jan z'n Landy en Peter en ik in de Zebra) gaan op zoek naar de andere Baobabs. Alles beter dan nog een paar uur in de vliegenzooi staan. We komen bij een schitterende Baobab en we besluiten om daar te lunchen. Omdat ik het idee verzonnen had om van het oude brood wentelteefjes te maken, moet ik ze, onder leiding van juf Jonneke, zelf maken.
We hebben er twee waakhonden bij gekregen die blaffen als er iets aan komt. Toch wel een veilig gevoel zo in de bush. Lekker hondjes verwennen. Het regent iedere keer dus besluiten we om hier maar te overnachten.
13-02-2004 (vrijdag)
Monique (collega) heeft al een paar keer ge-smsed om te vragen wanneer ze naar Mozambique kunnen komen om samen een paar weken Afrika te ontdekken. Na het belletje dat het begin Juni goed is is Monique helemaal door het dolle heen en maakt de rest van Avery gek met "Wij gaan naar Afrika". Leuk vooruitzicht om samen met Monique en Ralph een tijdje rond te trekken. We zullen Ralph wat 4WD ervaring laten opdoen (kan Ralph meteen even naar de noodoplossing van Peter's kies kijken).
We staan onder een Baobab met een bordje camping erbij en dan moet je er ook voor betalen. Het lijkt wel Parc d'Arguin met geen faciliteiten maar wel dokken. Maar het plekje is mooi.
Onze waakhonden hebben al onze braaibroodjes opgegeten. Het ging weer eens gieten dus wij alle 4 in de auto's. Helaas voor ons maar lekker voor de honden stonden de broodjes op hapklare hoogte. De honden konden blijkbaar de verleiding niet weerstaan.
We wachten met smart totdat Sjoerd en Jan een teken van leven geven zodat we weten of het gelukt is om de nieuwe veren te plaatsen. Om 19.00 u springt Jonneke op want ze hoort de Landy. Alles is gelukt.
14-02-2004
Vandaag gaan we dan eindelijk naar Khaudom. Peter kan ondanks dat we de computer dagen lang op de accu's gebruikt hebben de auto nog starten. Helaas blijkt als we bij de Holle Boom (Baobab) dat we net ietsje pietsie teveel stroom gebruikt hebben en start de auto niet meer. Hebben we toch nog Jan nodig om te starten. Met z'n allen in de boom voor de groepsfoto en de honden hun laatse ochtendmaal gegeven (zodat ze niet achter de auto's aan gaan rennen). Vlakbij Khaudom horen we opeens een heel vreemd bonkend geluid. Misschien zijn het wel de brokken modder die aan de auto hangen, want het is ietwat natter dan 3 dagen terug.
We zien 2 olifanten en giraffen, maar dat is het zo'n beetje. Khaudom is zo groen dat je nog geen 2 meter ver kan kijken. We verwachtte het al een beetje maar het is toch een beetje een teleurstelling. We besluiten om maar op tijd te eten en morgenochtend vroeg op zoek te gaan naar wild.
Bij binnenkomst van het kamp staat er een groot bord dat je op moet passen voor leeuwen, hyena's en olifanten die 's nachts in het kamp kunnen struinen. Nou zagen we al pootafdrukken maar van welk dier weten we niet. Als we nog niet zo lang op bed liggen ontdekken we welke pootafdrukken het geweest moeten zijn. Een hoop kabaal, rinkelen en het omvallen van een vuilnisvat. We richten het licht op de plek van de herrie en ja hoor een hele grote hyena die aan het vullisbakkenrassen is. Met een blikje in z'n bek rent hij weg maar hij komt iedere keer weer terug. Dat wordt spannend als we moeten plassen vannacht.
15-02-2004
We (Peter en ik) willen er om 5.30h uit maar er loopt nog steeds een hyena te struinen. Hij inspecteert alle spullen van Sjoerd maar zo te zien is er niets eetbaars te vinden. We durven er nog niet uit want tenslotte zijn wij (in ieder geval Peter) eetbaar. Als het net ietsje lichter wordt verdwijnt onze nieuwe waakhond en kunnen we op weg.
Ondanks de vroegte en de moeite en de lage snelheid zien we bijna niets. In ieder geval geen groot wild maar wel hele mooie vogels. Waar alle olifanten zitten weten we niet, maar dat ze de weg als wc en als pad gebruiken is wel heel duidelijk. Je kan ze zelfs ruiken maar zien ho maar. Opeens horen we weer dat bonkende geluid, wat lijkt uit de transferbox te komen. Het wordt steeds erger. We bellen Sjoerd zodat ze ons kunnen slepen want we durven niet verder te rijden. Omdat Peter perse wil horen wat voor geluid het is rijd ik m'n eerste track!!! met Peter half uit de auto hangend (wat nou oppassen voor leeuwen). Het geluid houdt op als we omschakelen naar 2WD, dus rijden we zo verder. Dit lukt ondanks de vermelding op de kaart dat het heel dik zand is en dat het alleen maar met 4WD kan. We rijden door naar het Khaudom kamp om op de 2 Landy's te wachten.
16-02-2004
We verlaten Khaudom vandaag op zoek naar een garage in Rundu. Maar eerst moeten we het gebied uit zien te komen. En dat is heel erg veel heel diep zand. Het lukt om de hele ruote in 2WD te doen maar dan wel met hele lege banden. Aan het einde van dit mulle diepe zand zien we opeens weer asfalt. Dit is het punt waarop Sjoerd, Jonneke, Jan en Marian snel doorrijden naar Botswana en wij de andere kant opgaan richting garage. 130 km verder komen we in een vrij grote moderne stad aan met een Toyota garage Pupkowitch. Een monteur rijdt even mee om naar het geluidje te luisteren en deze monteur is ervan overtuigd dat het de hub is. 1 van de hubs bevat wel heel veel vet en dat zou het probleem moeten zijn. Na testrijden is het geluid weg nu maar hopen dat het inderdaad zoiets eenvoudigs is geweest. Als we op zoek zijn naar een camping en er ook nog een vinden vlak bij de stad zegt Peter heel droog "Oh jee" en verder houdt hij z'n mond. Als ik blijf aandringen waarom hij oh jee zei lacht hij alleen maar. Opeens zie ik wat hij bedoeld. Bij de ingang van Ngandu Safari Lodge staat een bus met aanhanger. De aanhanger ziet eruit alsof ze wedstrijdduiven vervoeren met allemaal van die kleine luikjes. Het Duits Rijdende Hotel "DasRotel". Ik had alleen van dit fenomeen gelezen in het verslag van Judith en Paul (deexpeditie.nl) en nu eindelijk kan ik het met eigen ogen aanschouwen. 42 duitsers in een bus, met een aanhanger met 42 slaapplaatsen. 18 naast elkaar n 3 lagen boven op elkaar. We zetten gauw onze stoelen neer en aanschouwen een theater. 42 getrainde ouwe vellen (en dan bedoel ik nieteens de leeftijd maar meer hoe ze eruit zagen) die als een geoliede machine stoelen, banken, tafel uitpakken, koffers afstoffen en aan 1 kant van de duiventil een podium opbouwen. Ik ga toch even vragen of het een komisch theaterdezelschap is maar ze noemen het zelf al Das Mausoleum (of is het Der of Die). Wat hebben wij genoten van deze voorstelling.
17-02-2004
Om 1/2 3 moeten we even plassen en als we langs de duiventil lopen horen we een aantal snurken. Met z'n allen in zo'n bus geprakt maar dan ook nog het gesnurk dat zou mij gek maken. Om 4 uur horen we en hoop herrie en zien allerlei securety mensen naar sporen en het hek kijken. Blijkbaar is er ingebroken en zijn ze op zoek naar iets. Blijkbaar is 3 meter bij ons vandaan het hek opengeknipt en hebben ze een aantal tassen van de duitse Rotel bus gejat. De tassen stonden gewoon buiten hun duivenhokje met spullen als brillen, geld en bij 1 gast z'n kunstgebit erin. Nu moeten ze nog 14 dagen zonder bril (niets zien) zonder geld (kan je lenen) maar ook zonder eten. Hilariteit alom.
Na al deze lol gaan we eerst maar eens internetten als we een mailtje krijgen waarin staat dat Peter z'n oma op 9 februari is overleden. Dat is 8 dagen geleden dus heeft het geen nut meer om te regelen dat Peter terug gaat om naar de begrafenis te gaan.
Na het nogmaals uitgebreid testen van de auto gaan we nog even terug naar de camping om te plassen als we opeens een bekend gezicht zien. Bridie McHale een britse met een verzwikte voet. We gaan bijna met haar nieuwe vrienden naar Angola, maar omdat 1 van die gosers een houtlogger is besluiten we om daar niet mee mee te gaan. Dus rijden we naar Pupa Falls. Dit zou een waterval moeten zijn maar vanwege de hele hoge waterstand is het geen waterval meer alleen een hele natte camping. Opeens zien we Bridie weer die slaapt ook bij Pupa Falls.
Peter raakt in gesprek met een grote Afrikaanse familie en we eten en drinken met hun. Als het gesprek een beetje macho wordt en 1 van de mannen "dreigt" met z'n pik te laten zien kan ik niet laten om hem een beetje te pesten en te zeggen dat mijn ballen toch groter zijn dan die van hem. Lachsalvo maar misschien niet zo taktisch van me maar ik kon het niet laten. Johan blijkt een electricien te zijn en weet direct wat het probleem van de verlichting is. Hij trekt, tot Peters grote schrik, wat draden los,en zegt dit is het. Omdat de drank nogal rijkelijk vloeide waren we even bang dat alles losgetrokken zou worden maar dat was niet zo.
De hele nacht donder en bliksem en nog meer regen.
18-02-2004
Alles is zeiknat maar we pakken toch maar in want wachten op drogere tijden heeft geen zin. Bridie moet naar Katima en ondanks dat wij een grote omweg nemen via wat Nationale Parken wil ze toch graag meerijden. Eerst gaan we naar het Mhango Nat Park, een niet zo heel groot maar wel heel mooi park met Roan antiloop, Sabel antiloop, Red letchwe, Visarend, Purple Heron een heel klein luipaard schilpadje etc etc. Zeker de moeite van het bezoeken waard, al stond ook dit park half onder water. We rijden door naar de Caprivi strip en besluiten om te bushcampen. Onze Zebra met een ienie tienie kleine tent naast ons en dat in de regen.
19-02-2004
Op naar Kongola, al die tijd uitkijkend naar dieren want Caprivi Nat Park zou olifanten moeten hebben. We zien een helboel mooi gras maar helaas geen dieren. Het gezellig maar het is ook wel wat krap met Bridie tussen ons in.
Voor en na de Caprivi strip zijn voor het eerst in zuidelijk Afrika roadblocks en voor het eerst wordt er weer naar dingen gevraagt waar we niet van weten wat ze willen weten en/of hebben. We laten allerlei papieren zien en als de militair het niet meer weet hoe hij het moet uitleggen wat hij moet hebben laat hij ons zuchtend maar gaan.
Nu naar Mudumu Nat Park, alweer een onbekend maar schitterend park. Helaas hier en te daar wat modderig maar we zijn de enige bezoekers en we zien nijlpaarden, heel veel antilopen, vogels olifanten etc. Je kan er kamperen maar omdat er geen faciliteiten zijn (dus geen wc, douche of water) is het kamperen gratis. Je mag hier ook gewoon op het dak zitten, wat overigens heel gaaf en mooi is. Onze campsite ligt aan de rivier met nijlpaarden erin. Als we controleren hoe de nijlpaarden altijd lopen zien we dat ze tussen de auto en Bridie's tentje in moeten. Weten we in ieder geval zeker dat ze dichtbij komen. Opeens gaat het weer gieten en al zittend in de auto, uitkijkend of we ook hippo's uit het water zien komen, worden we aangevallen door zwermen muggen. Dan maar toch de tent in. Het giet weer en ondanks de hippo's die we de hele nacht horen slapen we als roosjes.
We bieden Bridie nog aan om in de auto te slapen, maar ze besluit om toch maar heel stoer in dat hele kleine tentje de hippo's te trotseren. Volgens de verhalen zien hippo's een tent als een muur, nu maar hopen dat die verhalen waar zijn. Anders vinden we morgen een platgestampte Bridie.
20-02-2004
We worden om 6 uur wakker, Bridie heeft om 5 uur tevergeefs ons geroepen. Ze hoorde nijlpaarden vechten en omdat het nog zo donker was had ze geen idee hoe diktbij het vechten was. Aan de sporen te zien hebben de hippo's vlak langs d'r tentje gelopen en het gevcht was zo'n 10 meter bij haar tent vandaan. Ik kan me voorstellen hoe bang ze is geweest, ze had zelfs als een goodbeye bericht ingesproken op haar videocamera. We doen nog een ochtend gamedrive maar zonder veel resultaat (te nat) en we besluiten om maar naar Katima te gaan.
Over gravelwegen langs typische Afrikaanse dorpjes en zelfs mokoro's (houten kano's) die door ossen voortgesleet werden (over de weg). Een soort Afrikaanse trekschuit.
In Katima gaan we op zoek naar een slaapplek voor Bridie, eerst een backpackers lodge. Die was niet te vinden omdat alle wegen opgebroken wareen en er geen aanwijzingen waren over omleidingen. De backpackers lodge was en te nat en verlaten (geen andere gasten), dus op zoek naar de Hippolodge. Als die via een hobbelige weg met diepe kuilen en veel modder, ver van Katima gelegen halverwege bereikt is besluit Bridie dat ze toch maar met ons bij de Zambezi lodge gaat staan.
We worden onwijs goed geholpen door de toerist information van Katima. Elmira helpt met alles en ze weet ook veel van Katima en de omgeving.
De Zambezi lodge ligt aan de Zambezi met schitterende uitzichten en heel veel mooie vogels zoals African wagtail (die de hele tijd gevechten houdt met de spiegels en waxbill met diepblauw en paars.
21-02-2004 en 22-02-2004
Het is weekend en dus kunnen we niet internetten. Als we na Katima naar Savuti en Moremi in Botswana gaan dan duurt het nog een hele tijd voordat we weer kunnen mailen. Dus we besluiten om maar een paar dagen hier te blijven tot maandag en dan eerst het verhaal af te schrijven voor het Amerikaanse Landcruiserblad.
Twee dagen lang foto's op CD zetten, copies maken, schoonmaken, repareren zaadnet etc etc. Dit met tussendoor regen, geen stroom en mooie luchten. Het leidingwater is zo bruin at Peter een ingenious watersysteem maakt. De luifel schuin, een draad van de luifel in de container en vullen maar. Binnen een paar uur hebben we 60 liter schitterend water.
23-02-2004
Het is maandag en het regent, er is geen stroom en geen water om te douchen. Dan maar naar het internetcafe. Ook het mailen wil niet lukken, wat we ook proberen we komen niet door. Misschien ligt het aan de server in Nederland dus eerst maar een fax naar de provider voordat we gaan lunchen. Als we later terug komen en op een andere lijn het nogmaals proberen lukt het wel om te mailen. Als we dan eindelijk op weg gaan naar Botwana is het al 3 uur.
Om 16.00 bereiken we de grens Namibie-Botswana bij Ngoma-bridge en we verlaten Namibie zonder enige problemen. Namibie was mooi en zeker de moeite waard.

Samenvatting Namibie 22-01-2004 t/m 23-02-2004
22-01-2004 Roadtax als je Namibie binnen komt is N$100. Keetmanshoop: Quivertree (Kokerboom) Forest Rest Camp (N$ 120),(E26, 38,891 S16, 14,682). Schitterend campingplek naast een heel woud met kokerbomen, tamme cheetah's en stokstaartjes.
23-01-2004 Aus: Klein-Alta Vista ($N 80 p/d), (E26, 39,13, S16, 14,67), een lodge/camping etc aan de rand van de Namib woestijn. Je kan hier game-drives naar de woestijnpaarden doen.
24-01-2004
Sossusvlei (via de schitterende D0707 route langs het Naukluft Nat Park). Sesriem camping (E24, 29,21, S15, 47,95) (N$290 p/d incl Sossusvlei)
25-01-2004 Solitair (S23, 53,620 E16, 00,361): om appelgebak en lekker zelf gebakken brood te kopen. Langstrand: Camping aan strand (S22, 48,602, E14, 32,688). Koud, winderig, maar wel heel aardige restauranteigenaren en een bar op een pier in zee. ($N 70 p/d)
26-01-2004 t/m 28-01-2004 Swakopmund: Desert Sky Backpackers lodge (S22, 40,885, E14, 31,683), gezellig en midden in het dorp. (N$ 90 p/d)
29-01-2004 D2343, via Save The Rhino Trust Fund camping een track naar Twijfelfontein. Bushcamp
30-01-2004 Bushcamping
31-01-2004 t/m 1-02-2004 Opuwo Ovahimba camping (S18, 02,830, E13, 49,248) buiten het dorp, met redelijk veel schaduw (al zijn de bomen wel wat laag).
01-02-2004 "Ons plekje" Okongwati (Ondoto rivier) (S17, 25,585, E13, 16,471)
02-02-2004 t/m 03-02-2004 Bushcamps
04-02-2004 t/m 06-02-2004 Otjititongwe (S19,36,23 S14, 04,11)(cheetah farm met tamme en wilde cheetah's, N$50 p/p/p/d en N$50 p/p voor cheetah tour). Camping met veel schaduw en een bar. Voor ons was dit 1 van de leukste plekken om terug te komen.
08-02-2004 t/m 09-02-2004 Ethosha, Halali camping is oude zooi, Namutoni is veel beter.
09-02-2004 Grootfontein: Steakhous 6km richting Rundu (ong N$50 p/p/p/d). Goede camping als je onder de bomen zou mogen staan. Het eten zou vlgs de LP ook goed moeten zijn. Ligt waarschijnlijk aan je smaak.We horen later dat deze camping/steakhous is overgenomen door Nederlanders dus het zal wel een stuk beter worden.
10-02-2004 Tjumkwe (Bushmanland) Goede souveniers winkel (S19 36,093 E20, 30,231): Bushcampen
11-02-2004 Tjumkwe: Kamperen bij de dominee (in de kraal). Goedkoop maar veel vliegen.
12-02-2004 t/m 13-02-2004 Tjumkwe: Bij de Holle Baobab tree (25$N p/p/p/d) (S13, 40,669, E20, 37,073)
14-02-2004 t/m 15-02-2004 Khaudom: vanaf nu weer echte bushcamps ondanks dat het een bordje camping heeft staan. Khaudom is erg mooi maar geen echte aanrader voor de zomer (regentijd). Te groen om nog dieren te spotten. Wel leuk wat betreft het feit dat je alleen in een heel groot natuurgebied bent.
16-02-2004 Rundu 130 km van Khaudom, Toyota garage Pupkowitch is erg goed en behulpzaam. Bij camping Ngandu Safari Lodge (N$ 35 p/p) zien we onze eerste Das Rotel (rijdend hotel) en we genieten. Wel oppassen deze camping wordt nog wel eens ingebroken. Schone nette camping met schitterende zonsondergangen aan de Zambezi. Bij Antje gegeten en dat was slecht.
17-02-2004 Pupa Falls Deze camping ligt aan (bij ons in) het water. Als het water niet zo hoog staat is het een leuke, scone camping. Watervallen niet gezien want het water was zo hoog dat er geen watervallen meer over waren.
18-02-2004 Mhango Nat Park een niet zo heel groot maar wel heel mooi met bijzondere dieren. We bushcampen in de Caprivi strip.
19-02-2004 Mudumu Nat Park ook een onbekend maar schitterend park met veel nijlpaarden. Je kan er kamperen maar omdat er geen faciliteiten zijn (dus geen wc, douche of water) is het kamperen gratis.
20-02-2004 t/m 22-02-2004 Katima Mulilo, Zambezi Lodge camping ligt aan de Zambezi met schitterende uitzichten en heel veel mooie vogels. In Katima is een heel goed toeristen informatie bureau (Tutwa) waar Elmari onwijs goed helpt.
23-02-2004 Namibie-Botswana bij Ngoma-bridge Grens is geen enkel probleem. Op naar Botswana.