Mauretanie, 01-09-2003 t/m 19-09-2003

Nadat we Marokko zijn uitgereden, gaan we op zoek naar de douane van Mauretanie. Helaas houdt bij de grens van Marokko ook de weg op en de bandensporen gaan als een waaier uiteen. Na wat zoeken vinden we een asfaltweg, maar als snel blijkt dit niet de juiste route te zijn. We staan even stil en direct biedt een gids zijn hulp aan om de grenspost te vinden. Hij vraagt er 'slechts' 50 euro voor, dus met de vinger op het voorhoofd wijzend rijden we door. De douane / grenspost missen we volledig en na een lange piste komen we aan in Nouadibou. Een ware cultuurschok. Zie je in Marokko nog auto's, bussen, gebouwen en huizen, in Nouadibou zijn het ezel-aangedreven karren en lopen de geiten, schapen, kippen en zelfs kamelen gewoon los door de stad. Daarnaast dachten we dat Marrokko vervuild was, een vuilophaaldienst of zelfs een gewone straatveger zou hier zijn walhalla vinden. Ongelofelijk wat maken ze er hier een puinhoop van.

We gaan naar camping Abba, waar we Didi en Heike weer ontmoeten. We moeten nog wel de grensformaliteiten voldoen en de beheerder van de camping is ons zeer behulpzaam. Hij regelt het afstempelen van de carnet en brengt me langs de gendarmerie. Onze verzekering is ook geldig in Mauretanie, dus we kopen niet de verplichte locale verzekering. Niet nodig volgens hem. Alles verloopt gladjes. De beheerder regelt ook nog de toegangskaartjes voor Parc d'Arguin, het nationale vogelpark en de volgende morgen zijn we klaar om aan de (volgens John zeer zware) tocht door Mauretanie te beginnen.

02-09-2003. Het vogelpark zou zonder gids niet mogelijk zijn. Echter bij de toegangskaartjes krijgen we een mooi routebeschrijving met gps-punten, dus vertrekken we samen met Didi en Heike, maar zonder gids. Op weg naar Parc d'Agruin passeren we ik weet niet hoeveel controleposten. De ene keer politie, de volgende weer douane en dat wisselt elkaar telkens af. Bijna elke controle verbaast zich over het feit dat we geen locale verzekering hebben, maar laten ons gewoon door. Zo af en toe wordt er om cadeau's gevraagd, maar met een vriendelijk gezicht 'nee' zeggen is voldoende om door te mogen rijden.

Het vogelpark is prachtig. Zilverreigers, pelikanen, flamingo's, snippen, hoepoe's, steltlopers, en alle soorten in grote getale aanwezig. We overnachten bij Cap Tafarit en bij Iwik, waar we een flinke donderbui (donder, bliksem maar geen regen) over ons heen krijgen. Beide campings met zonder enige vorm van faciliteiten, maar wel een algemeen vastgesteld tarief van 6000 Ougilla's per nacht (zo'n 20 euro) voor 4 personen. Op beide plekken staan we direct aan het water, waar we de vissen letterlijk zien vliegen. Het zit werkelijk tjokvol, maar verwoedde pogingen om iets te vangen resulteren in een retourtje naar de plaatselijke vismarkt om toch maar wat te eten te hebben. Kennelijk het verkeerde visgerei meegenomen.

04-09-2003. We ontvangen een berichtje op de sateliettelefoon van een andere overland-auto. Die hadden in Dakhla van Aziz ons website-adres gekregen en ze hebben de zelfde route als wij op de planning staan Ze willen graag samen met ons door Mauretanie reizen. Helaas liggen ze twee dagen achter op ons schema en kunnen we vanuit het vogelpark niet terugmailen. Dat wordt dus afwachten tot het eerstvolgende internetcafe.

05-09-2003. Na het vogelpark beginnen we aan de welbekende route over strand naar Nouakchott, de hoofdstad. Gevaarlijk en onmogelijk zonder gids, volgens velen. Eigenwijs als we zijn, en natuurlijk met een lijstje gps-punten in de hand, rijden we het strand op. We moeten wachten op laag water, dus overnachten we op het strand. 's avond is de eerste keer laag water en het strand veranderd in een soort snelweg. Eerst een paar 4x4's, maar daarna ook vrachtwagens. En tenslotten ook nog een drietal mercedessen (e-klasse) en een bmw (3-serie). We zien het allemaal voorbij spetteren en wachten op de volgende laagwater, rond twaalf uur de volgende dag. Om 9 uur is het water laag genoeg en gaan we op weg. Een prachtige rit, echter door extreem hoog laagwater (volle maan, etc) komt niet het hele strand droog te liggen. Maar zelfs dan ondervinden we geen enkel probleem om veilig het eindpunt te bereiken. Didi redt een stilgevallen BMW van de verdrinkingsdood en sleept hem mee tot aan de volgende politiepost.

In Nouakchott rijden we moeiteloos het strand af en stoppen bij de eerste de beste camping. We rijden nog even de stad in om die andere overlanders te mailen en op de terugweg laten we de auto's grondig uitspoelen. Ze weten daar goed raad mee, want zelfs de chassis-balken worden geflushed.

06-09-2003. De volgende dag worden we op het strand verrast. De andere overlanders (een Landrover met daarin Slade, Krissy en Vicky) zijn ook aangekomen en zagen onze auto's. Blijkt dat ze met twee andere auto's de Sahara zijn doorgestoken, inclusief een trailer met boot! We spreken ze maar kort. Ze weten nog niet wat ze na Mauretanie gaan doen, Senegal of Mali. Wij gaan in ieder geval richting Atar en daarna naar Mali.

07-09-2003. Na Nouakchott rijden we richting Atar. Onderweg krijgen we een berichtje van Krissy dat ze ook naar Atar komen. Halverwege steekt een stof/zandstorm de kop op, die langszaam overgaat in een plensbui! Wederom zitten we in de Sahara in de regen! We nemen nog een lifter mee, die opgewekt vertelde over de regen: Als de regen met je meereist, zul je alleen maar blijde gezichten zien. Een waarheid als een koe, want zelfs de kamelen lopen te dansen in de plassen. Op camping Bab Sahara (Deur naar de Sahara) wachten we op de Landrover. Met drie auto's rijden we richting Chinguetti en Ouadane. Twee oude stadjes waar vroeger de kamelenkaravaans stopten om bij te tanken. Mooi om te zien, maar te warm om er echt van te genieten. In Ouadane rijden we een dag offroad om een krater te bekijken. Een mooie rit met alle elementen van een echte 4x4-rit: zand, modder, rotsen, bergen en prachtige uitzichten. Tijdens deze rit krijgt ook het begrip 'pop-up mauretanier' gestalte: Je stopt ergens midden in een verlaten gebied en binnen 5 minuten staat er eentje voor je neus. In dit geval was het toen we stopten bij iets wat leek op de resten van een verlaten souvenierswinkeltje. Al snel kwam er een vrouw aangerend, stofte het winkeltje af en begon te verkopen.

12-09-2003. Vanuit Ouadane rijden we in de richting van Atar om daar aan een piste richting Tidjikja te beginnen. Wij hebben zo onze twijfels, aangezien het echte 4x4-rijden ons niet echt in het bloed zit.Om een uur of tien beginnen we aan de piste. Nog geen twaalf kilometer verder stuiten we op een rivier, die grotendeels droog is gevallen. Na een eerste verkenning te voet, gaat de Landy als eerste en de score is goed: 75% van de rivier overgestoken en tot aan de assen in de modder! Die moet eruit getrokken worden en het lijkt het beste te gaan vanaf de overkant. Dus gaat Didi met z'n Mercedes het proberen. Score: halverwege de rivierbedding tot aan z'n assen in de blub! Twee auto's vast en geeneen aan de overkant! Met onze Toyota trekken we de Mercedes terug en zoeken kilometers verderop naar een oversteekplaats. Daarbij lopen we meerdere keren vast, maar uiteindelijk lukt het om de overkant te bereiken. Terug bij de landy blijkt dat ie nog verder is weggezakt en het wordt een partijtje modderworstelen voordat ie weer los is. Uiteindelijk staan om 5 uur(!) alledrie de auto's aan de overkant. We rijden een paar kilometer verderop om daar uit te rusten. Na lang wikken en wegen besluiten we om toch de hele piste te gaan doen. Gelukig maar, anders hadden we die rivier ook weer terug moeten oversteken!

Het wordt een prachtige rit. We steken dwars door de Sahara, waar veel minder zand is te vinden dan je zou verwachten. Rotsen, stenen en modder zijn in de meerderheid. In drie dagen leggen we een afstand van 400 kilometer af, met als hoogtepunt de (vanwege de regen) met groen gras bedekte zandduinen, met daarop een kudde grazende kamelen. We sluiten de rit af in Tidjikja op 15-09-2003. We slaan een bushcamp op tussen de rotsen.

17-09-2003. Als we na de bushcamp willen wegrijden, blijkt dat Slade z'n stuurstang heeft verbogen op een rots. We repareren het, door hem tussen twee rotsen weer recht te buigen. Bushmechanics! We rijden over een heerlijke asfaltweg (zeer welkom na 3 dagen offroad) door naar Ayyoune. Onderweg zien we een pasgeboren kameel die probeert z'n eerste stapjes te maken terwijl hij door z'n trotse moeder nog wordt drooggelikt. In Ayyoune doen we boodschappen, want we zijn door onze voorraden heen. Alles is opgegaan in de woestijn! Als we geld willen wisselen, blijken alle banken dicht te zijn. Een canadees die ons vertwijfeld ziet rondkijken biedt zijn hulp aan. Hij wisselt een paar honderd dollar en geeft wat aanwijzingen voor de route richting Mali. Hij geeft ook de tip om te overnachten bij Ayyoun-source, een groen gebied dichtbij, waar ook een kennis van hem woont. En die zou ons nog meer op weg kunnen helpen richting een nieuwe weg die wordt aangelegd tussen Ayyoun en Nioro (Mali). We gaan op weg en bij Ayyoun-source vragen we naar Jaques de Maille. In het pikkedonker komen we bij hem aan en zonder dat ie weet wie er bij hem op de stoep stond, vraagt ie wat we willen eten en of we ook blijven slapen. We eten Spaghetti avec Mouton (met schaap) a la main (met de hand).

18-09-2003. Jaques de Maille neemt ons mee naar z'n tuin en pluk allerlei groenten voor ons, voor onderweg. Vicky krijgt een boeketje bloemen van een aanbidder en we gaan richting de grens van Mali. Voordat we Mauretanie verlaten, moeten de papieren nog afgetekend worden. Carnet, paspoorten, gelddeclaratieformulieren etc. Blijkt er bij de grens helemaal geen douane te zijn! We rijden wat heen en weer en uiteindelijk belanden we in een plaatsje Modibougou, waar wel een douanebeambte aanwezig is. Een eikel met dikke jampotglazen op z'n hoofd, die er alleen maar op uit is om 100 euro 'belasting' binnen te halen. De papieren hoeven niet gecontroleerd, als we maar betalen. Uiteraard laten we hem alles controleren en uiteindelijk vindt hij iets. Didi heeft ingevuld dat we Mauretanie verlaten via Nema, maar we gaan via Modibougou. Dat kost 100 euro belasting! We lachen hem vierkant uit, maar hij wil niet terugkrabbelen. Na een korte discussie laten we mister Jampot in z'n sop gaarkoken en vertrekken naar Mali. De grens passeren we zonder problemen. Later heeft Didi z'n papieren laten afstempelen bij de ambassade van Mauretanie in Bamako, Mali.

Mauretanie was mooi, ondanks de vervelende afsluiting.

Samenvatting:
Grens Marocco N21, 25',27.2" W16, 57', 27.2". 7km na de grens is een grenspost van Mauretanie waar ze aleen om pasportnummer etc vragen. Vraag of ze hier je carnet en pasport willen stempelen. Vraag ook de route naar Noadibou.

Nouadibou: Abba camping N20, 54', 51.2" W17, 03', 17.9". Camping waar je gebruik kan maken van de keuken en van de kantine. Ze helpen ook met officiele papieren te regelen en ze zorgen voor Parc d'Arguin kaartjes.
Parc d'Arguin: The toegangskaartjes komen met een kaart met alle belangrijke GPS punten. Je kan dit gemakkelijk doen zonder gids maar doe het wel met 2 auto's. Cap Tafarit and Iwik (way points zie toegangskaartjes en map), mooie plekjes aan de zee maar duur en zonder enige faciliteiten.
Strand snelweg naar Nouakchott: Vraag naar de laagwatertijden, of kijk wanneer de Mauretaniers gaan rijden. Ondanks wat in vele boeken staat hebben wij geen gevaarlijke of moeilijke stukken meegemaakt.
Camping Nouakchott (vergeten GPS waypoints op te schrijven): Ligt aan het strand vlak naast waar je het strand afkomt. Redelijke camping die in ieder geval koeler is dan die in de stad.
Bush camp halfweg naar Atar: Mooie plek om te kamperen (N19, 47,712' W14, 18.675', andere manier van GPS way-points)
Atar: Camping Bab Sahara, schoon en mooie woestijn camping. Is van een Duits/Nederlands stel met hun zoon Justus.
Terjit: Mooie oase (bron) maar vooarl de weg ernaar toe is een aanbeveling.
Cinguetti en Ouadane: Het begin van deze piste is mooi (door de bergen) maar de rest is vlak en saai (wel een goede piste).
Ouadane camping: De camping net voor Ouadane is schoon en goed. Wij hebben de (Sahara-Overland) route naar een uitgebluste vulkaan gedaan. Leuk qua 4WD rijden maar van de vulkaan zie je niets.
Tidjikja: Op de terugweg naar Atar hebben wij de piste naar Tidjikja genomen gebaseerd op de informatie uit het boek Mauretania au GPS (Frans boek). Deze route is schitterend maar alleen leuk voor serieuse 4WD rijders. Doe het niet in je eentje. Wij hebben er 3 dagen over gedaan.
Aanrader kijk ook naar de website www.forum-tt.com voor gave 4WD routes (dit is een Portugese website van hele enthousiast 4WD rijders.
Kiffa: Van Tidjikja naar Kiffa is tot aan Moudjerie gewoon asfalt, daarna is het een hard zand track om een meer heen. Absoluut geen gids nodig. Er is een redelijk goede camping vlak voor Kiffa (net oor politiepost) met goede schone kamers.
Ayyoun: We hebben bij Ayyoun source geslapen en gegeten in een schitterend landschap. Er is een nieuwe weg in de maak van Ayyoun naar Nioro, vraag naar de route. Het begint ten oosten van Ayyoun als een vrachtwagen zandtrack. !!! Laat je carnet en pasport afstempelen in Ayyoun!!! Anders moet je een omweg maken naar Modibougou (zie tripreport).