Ghana 16-10-203 t/m 26-11-2003

16-10-2003
Omdat de duitsers niet zeker weten of ze wel Ghana binnen kunnen komen zonder carnet besluiten we om een wat kleinere (en vlgs het duitse boek gemakkelijkere) grensovergang te nemen bij Leo/Tumu. Het neemt wat tijd in beslag maar uiteindelijk komen we de grens over. De "Landy" is helemaal blij want ze kunnen eindelijk weer gewoon engels gebruiken, ipv frans en hoeven ze niet meer Peter of Heike al het vertaalwerk te laten doen. Vicky heeft weer de nodige sjans, als ze zou willen zou ze al 100x getrouwd kunnen zijn. Wat ook makkelijk is aan Ghana (dat dachten we toen nog), is dat ze ponden en waarschijnlijk dollars en travellers cheques accepteren. Nou in Tumu kan je en geen euro's en geen dollars of ponden inwissellen, want ze doen hier niet aan inwisselen. Nou is het een beetje moeilijk om boodschappen te doen zonder Cedi's dus wisselen maar wat euro's op de zwarte markt. Cedi's is geen drol waard dus als je 20 euro omwisseld moet je een plastic tasje meenemen om al de Cedi's in te doen. We waren zo gewent aan bushcampings dat we naarstig op zoek gaan in Ghana naar een plekje om te slapen. Ook al nemen we een dirtroad richting Wa, het blijkt vrijwel onmogelijk om een plekje te vinden zonder mensen. We moeten opeens heel stil zijn tijdens het kamperen want anders zijn we zo ondekt.
17-10-2003
In Wa vinden we een bank die wil wisselen. Het is hier wel de omgekeerde wereld, want cash willen ze niet hebben, alleen maar travellers cheques (misschien zagen we er wat onbetrouwbaar/onguur uit). Het duurde ook een eeuwigheid, in de tussentijd vermaak ik me met het bekijken van zwervers, geiten en schapen die elkaar achterna zitten en het uitdelen van vies smakende koekjes. Als we willen vertrekken komt er opeens een hele grote zwarte man aan, trekt de deur open van de Mercedes G en gaat gewoon naast Heike zitten met de mededeling dat hij mee wil rijden. Het is opeens een beetje griezelige situatie, want de man weigert om de auto uit te gaan. Peter springt uit de auto, rukt de deur aan Heike's kant open en sleurt de man aan z'n arm de auto uit. Dit ging niet zomaar want die vent bleek toch wel erg sterk te zijn. Samen met Didi lukt het om de man over te dragen aan de mensen die er omheen staan (uiteraard was het meteen een volksoploop). Uit de opmerkimgen van de mensen bleek dat de man geestelijk gestoord was (nog enger dus). Met de bibbers in Heike's benen willen we weg, als ook nog eens blijkt dat de Vicky en Krissy weg zijn. Zodra die gevonden zijn gaan we op pad naar Mole Nat. Park. Op de kaart staat een route, die aanduidt dat het een weg zou moeten zijn die naar en door Mole gaat. Iedereen is nogal verbaast dat van allemaal juist ik met dat idee kom. Het lijkt er bijna op dat ik verslaafd ben geraakt aan het echte 4WD rijden. We komen op dirtroads die allemaal nog redelijk te doen zijn. Al krijgen we tijden de lunch een gigantische donderbui met heel veel regen op ons hoofd. Die regen maakt de weg wat blubberig en slipperig. Maar we hebben voor hetere vuren gestaan, dus we gaan gewoon door. Tot aan Dusie gaat het goed maar dan houdt de weg helemaal op en moeten we aan de lokale bevolking de weg vragen naar de ingang van Mole. In Dusie zijn de mensen blijkbaar niet veel blanken gewent want sommige van de kinderen lopen heel bang weg. Een schoolmeester wil ons wel een stukje de weg wijzen maar hij betwijfeld of we via deze route wel naar Mole kunnen want het is tenslotte in het regenseizoen. We vragen of de route net zo iets als de weg die we tot nu toe hebben gehad want dan moet het te doen zijn. De leraar leidt ons dwars door de velden richting Mole. Het wordt wel erg nat en we komen in het beginstukje bijna vast te staan in de modder. De leraar wijst aan wat voor richting we moeten gaan en kijkt nog eens vertwijfeld om naar ons. We rijden vol goede moed verder, het gras zo'n 2-3 meter hoog (dus geen uitzicht) over een heel smal paadje en modder. Plotseling zien we voor ons de de Landy helemaal schuin wegzakken, oei die staat vast. Dan kijkt Peter in z'n achteruitkijkspiegel en ziet de G ook helemaal schuin staan maar dan de andere kant op. Wij staan niet vast maar de Landy voor ons en de Mercedes G achter ons wel. Als we uitstappen blijkt dat het weggetje precies zo breed is als de auto's en dat het naast het gravel een moerasachtige modderboel is. M.a.w. we kunnen niet voor of achteruit. Slade loopt nog wat verder om te zien of het daar iets beter wordt. Nou dat was zeker niet het geval want een stukje verder kwam je uit in een soort modderstroompje die uitmondt in een heuse rivier. Dus moeten we maar terug, maar we kunnen niet keren en we staan met twee auto's vast. We trekken eerst de G eruit (daarbij komen wij ook vast te zitten) en dan gaan we proberen de Landy vlot te trekken. Er zijn twee highlifts nodig om de landy uit de modder te tillen (wie zei er dat je geen highlift nodig hebt). Maar dan komt het: de auto moet achteruit eruit getrokken worden en tijdens dat trekken kan geen 10 cm uitwijken want dan kom je naast de weg, en dus vast te zitten. Preciesie werk dus, waarbij we ook de Tirfort nodig hebben (gelukkig niet voor niets meegenomen). We hebben de hele middag nodig om alle auto's weer op de weg te krijgen. Het wordt al donker dus we besluiten om maar te kamperen zoals we staan, fileparkeren op de weg. Zelfs het koken hebben we op de weg tussen de auto's moeten doen. Als we eenmaal een beetje bekomen van het sjorren, duwen graven enz blijken we allemaal bulten te hebben en enorme jeuk. Zelfs dwars door broeken en shirts heen gestoken door (blijkt achteraf) blackflies. Muggenbulten kunnen jeuken nou dat is niets vergeleken bij blackfly bulten. Als toetje krijgen we nog een enorme donder/regenbui op ons kop wat ook wel weer voordelen had want je hoefde alleen naast de auto te gaan staan om te douchen.
18-10-2003
De volgende ochtend zijn we heel voorzichtig achteruit gereden totdat we een spot gevonden hadden waar we konden keren. We keren terug naar Dusie met hangende pootjes om toe te geven dat het echt niet kan om Mole Nat Park binnen te rijden in het regenseizoen. We gaan nu maar naar Mole via de zuideningang. We hebben eigenlijk geen enkele verwachting van Mole, maar het blijkt een super park te zijn. Schitterend gelegen camping (op een klif met uitzicht op een drinkplaats) met hele mooie zonsondergangen. Ik wil dolgraag een keertje ontharen en daar heb je 220V voor nodig. Dus nemen we een kamer, helaas blijkt dat de stroom alleen tot een bepaalde tijd aan staat en dat na 10 uur er en geen stroom en dus ook geen fan en ook geen ontharen mogelijk is.
19-10-2003
Game walk om 6.30 h, schitterende wandeling waar we vrijwel direct wrattenzwijnen bushbuck en bavianen zien. Er zitten ook heel veel olifanten in dit gebied, alleen waren die er op het moment van de wandeling niet. Dan als we na 2 uur wandelen terug naar de camping gaan staan we opeens oog in oog staan met een aantal grote olifanten die op weg zijn naar de drinkplaats. Vanaf de camping zien we een grote kudde olifanten een lekker modderbad nemen en spelen in het water. We hadden nooit verwacht om zoveel wild en zeker geen olifanten te zien in West-Afrika. De rest van de dag liggen we zoveel mogelijk in het zwembad om de jeuk van de van de black flies een beetje kwijt te raken (wat overigens niet lukt voor 14 dagen).
's Middags komt er een grote overland truck de camping op rijden. De chauffeur is een Amerikaanse vrouw met ballen genaamd Babs. Babs heeft schiterende verhalen over de belevenissen en ergenissen van overlandertrucks en hun passagiers. Als we 's avonds een feestje brouwen rond een groot kampvuur, is zo gezellig dat Babs zo dronken wordt dat ze precies onder onze tent (dus onder de ladder) wil gaan zitten piesen. Gelukkig kon Peter nog net voorkomen dat we natte voeten zouden krijgen! Blijkbaar is er iets teveel geschonken want Vicky ziet 's nachts een olifant voorbij stiefelen. Op hetzelfde moment is Peter eruit om te plassen en hij heeft niets gezien.
20-10-2003
Op naar Baobeng Monkey Reservaat. We rijden door het regenwoud (of wat ervan over is) en zien schitterende grote bomen, maar ook heel veel vrachtwagens volgeladen met bomen. We arriveren in de schemer en parkeren de auto's bij het visitorcentre. Zodra we uitstappen worden we aangevallen door krijgsmieren. Deze mieren bijten door sokken en broeken heen en laten niet los. Je moet ze pletten en dan van je vel afhalen. We stonden midden in een enorme kolonie en waar we ook liepen of zaten, de mieren waren er. Voordat je je tent indook moest je eerst je kleding en schoenen inspecteren op die enge mieren want anders zouden ze in de tent komen.
21-10-2003
Om 9 uur neemt een ranger ons mee het regenwoud in waar we schitternde Colobus apen en Mona aapjes zien. Helaas wisten we niet dat de Mona's om 6 uur 's ochtends in het dorpje zijn om eten te zoeken want dan waren we wel ietsje eerder die kant opgegaan.
23-10-2003 t/m 2-11-2003
We rijden als gekken over super slechte en smalle wegen (tracks), daarbij vrachtauto's inhalend en gaten vermijdend om maar zo snel mogelijk naar Dixcove te rijden. Dagen lang is Dixcove "The magic word". Iedere keer als er iets gedaan moet worden, is het "Dat doen we in Dixcove wel". Vicky is helemaal opgewonden over Dixcove en het fort en wij worden steeds nieuwsgieriger naar het wonderfort. We komen, zoals bijna standaard is geworden, in het donker aan (terwijl je altijd hoort dat je niet in het donker moet rijden). We zien in het donker wel een soort fort maar pas de volgende morgen blijkt hoe mooi het wel is. Het fort Metal Cross wordt beheerd door een bevlogen engelsman, die wegen/huizen/rioleringen etc aan het aanleggen is samen met de bevolking van Dixcove. We zijn enorm onder de indruk van wat 1 man kan bereiken. We zijn in het fort als een soort kasteelheren/vrouwen die op onze wenken bediend worden. Een kokkin, wasvrouw annex masseuse, manusje van alles, gids, we hoeven zelf helemaal niets meer te doen. We hebben 10 dagen als God in Frankrijk geleefd, met zeer uitgebreidde eetfestijnen en luierdagen. We gaan een paar keer naar de dichtsbijzijnde stad om te kunnen internetten. Dit is zo'n 40 km ver, je moet er dus wat voor over hebben om de website te kunnen up-daten en om in contact te blijven met iedereen. Op 31 october lezen we dat onze lievelingskat is doodgereden. Conan is blijkbaar op zoek gegaan naar ons en buiten de veilige tuin gaan struinen waarbij hij overreden is. We zijn er allebei zo kapot, dat we bijna besloten om terug te gaan naar Nederland. Gelukkig neemt m'n zusje Daphne Spartacus en Eopatra in huis (flat) zodat we zeker weten dat ze niet proberen weg te lopen. Dit was het moment dat we besloten om de auto te verschepen naar Zuid-Afrika en niet de gok te nemen om voor de grens van Chad-Soedan vast te komen staan.
3-11-2003
Na al die dagen niets doen zijn we weer op weg. Drie auto's achter elkaar op een snelweg die in Nederland niet eens als b-weggetje aangeduidt zou worden. De Landy voorop de Landcruiser in het midden en de Mercedes G al derde. De Ghanezen rijden als gekken potholes vermijdend, inhalend in bochten, rakelings langs voetgangers. Dus is het oppassen geblazen. Peter ziet in z'n spiegels dat de G achter ons ingehaald wordt ddor een Opel Vectra die vervolgens ons inhaals met een belachelijke hoge snelheid (zeker op dat soort wegen). Als de Vectra de Landy in gaat halen, moet Slade uitwijken voor een enorm gat in de weg. Stuurt vervolgens een stukje naar links op het moment dat de Vectra aan z'n inhaalpoging begint. De weg is zo smal dat de Vectra met z'n linkerwielen naast de weg komt en als de bestuurder dan ook nog eens vol op z'n rem gaat staan Samenvatting Ghana 16-10-2003 t/m 26-11-2003

16-10-2003
Tumu grensovergang (N11, 00,113, W2, 05,085), geen enkel probleem. We proberen om geld te wisselen in Tumu maar dat blijkt onmogelijk. Op weg naar Wa (via Walmbe) is het moeilijk een bushcamping te vinden want het is er nogal druk met mensen.
17-10-2003
Wa, boodschappen en geld. Het is de omgekeerde wereld, bij de bank willen ze geen euro's maar travellers cheques of dollars. We willen vanaf Wa het noorden van Mole Nat Park in, dus nemen we de weg naar Bulenga richting Bungeli. Tot aan Dusie is het wel nat, maar niet modderig en goed te doen. Maar in de regentijd is het in het Mole park onmogelijk om te rijden. We hebben met 3 auto's tegerlijkertijd vast gestaan.
Vreselijk gestoken door black flies (Deet helpt niet)
18-10-2003
Terug naar Wa en dan naar Larabango, ingang Mole Nat. Park. Hotel/camping ligt schitterend op een klif uitkijkend over drinkplaatsen en heeft een zwembad.
's Nachts komen de bush-bok bij het hotel eten (op 2 m afstand).
19-10-2003
Gamewalk gedaan, heel veel dieren gezien inclusief olifanten. Mole is echt een aanrader. Rest van de dag lekker gezwommen. Hier omtmoeten we Babs, een amerikaanse die met een overland truck rijdt.
20-10-2003
Vicky heeft 's nachts een olifant langs de tent zien lopen. Na de gamewalk gaan we op weg naar het Boabeng Monkey Reservaat. Onderweg nog de Kintempo watervallen (N08, 05,292, W01, 42,061) er zijn er 2 maar wij hebben er maar 1 gezien. Bij Jema richting Abodom totdat je een bord ziet linksaf Boabeng 32 km. Deze weg gaat door het oerwoud en is heel mooi.
Baobeng (N7, 42,471, W1, 42,138).
21-10-2003
Om 9 uur komt de ranger voor een wandeling door het oerwoud. Helaas bleek dat de apen om 6-7 uur 's ochtends in het dorpje komen (5-10 min lopen) en dat hebben we gemist.
Veel Colobus en Mona aapjes gezien.
Daarna naar Kumasi om voor 3 uur geld te wisselen. We kwamen op de grote markt terecht met de auto's en dat is geen aanrader.
Bij Ryans pub en Rosies Hotel mochten we camperen als we een kamer namen en bijbetaling. Niet goedkoop maar het eten in de pub is super (bediening is minder).
22-10-2003
Kumasi is een grote drukke stad waar je niet gehasseld wordt. We gaan om 1 uur op weg naar Dixcove aan de kust. De weg is goed tot aan Tarkwa, daarna is het een en al gaten. De hele route gaat door de jungle en is fascinerend om doorheen te rijden.
We komen in het donker in Dixcove aan.
23-10-2003
We logeren bij vrienden van onze engelse/ZA medereizigers in het Fort Metal Cross. Dit is super de luxe, een heel kasteel, met uitzicht op zee, voor ons zevenen, met allemaal mensen die voor de was en eten zorgen. Wat is reizen door Afrika toch zwaar!!!
We gaan heerlijk naar strand in Busua
24-10-2003
In Takoradi (ong 30 km verder) doen we inkopen, terwijl de mannen aan de auto's werken
25-10-2003
Weer naar Takoradi om Landrover en Mercedes onderdelen te kopen!! 26-10-2003 - 31-10-2003 We luieren en genieten lekker verder in het fort. We besluiten om op zondag 2 nov. richting Accra te gaan. 31-10-2003
We rijden nog een keertje richting Takoradi om email te bekijken. Daar lezen we het bericht dat Conan, onze Main Coon kater was weggelopen en door een auto is overreden. We zijn er helemaal kapot van. We besluiten na lang twijfelen om de auto te gaan verschepen naar Zuid-Afrika. 01-11-2003
We gaan voor de laatste keer naar het schitterende strand van Busua beach. (N4, 48, 27,4 W1, 56, 14,5). 02-11-2003
Op weg naar Accra bezoeken we het grootste en bekendste fort van Ghana, Fort Elmina (N5, 04,369 W1, 20,928). Het is een groot, lelijk en vervallen fort. Was niet de moeite waard. Daarna 30km noord-west naar Kakum National Park (N5, 20,897 W1, 23,009). We mogen kamperen op het parkeerterrein. 03-11-2003
We kunnen de canopy-walk doen, maar dat is voor ons te hoog. We doen een rondleiding door het regenwoud, wat ook interessant is. Daarna rijden we door naar Accra. Onderweg zien we een ongeluk gebeuren, dus we stoppen om te zien of we kunnen helpen. Krijgen wij er de schuld van! Volgende keer doorrijden dus! We rijden dwars door het drukke, vieze, stinkende Accra naar het Beachcomber resort, waar we mogen kamperen als we een kamer nemen. 04-11-2003
Via de Nederlandsche ambassade krijgen we een adres om de auto te verschepen. Gelijk een afspraak gemaakt met de manager en we krijgen alle info over kosten, tijdsduur, etc. 1100 US$ voor de container en 200US$ handlingskosten. Het uitladen in Zuid-Afrika moeten we zelf daar gaan regelen. Klinkt goed! We spreken af om de 24ste te verschepen, zodat we eerst nog Togo en Benin kunnen bezoeken. 05-11-2003
Een hele dag erover gedaan(!) om met Slade naar de tandarts te gaan en een nieuwe band voor de landy te kopen. 06-11-2003
We gaan naar de Akasombe-dam, Ghana's waterkrachtcentrale aan de zuidkant van Lake Volta. Heel indrukwekkend. Ze wekken daar electriciteit op voor Ghana, Togo, Benin en Ivoorkust. We vinden een restaurantje aan het water waar we lekker eten en zwemmen. Daarna door naar Ho en dan de piste omhoog naar Amerzofe. Daar overnachten we bij het RCC Guesthouse, op 780 meter hoogte (N6, 50, 24,6 E00, 25, 53,5) 07-11-2003
We 'beklimmen' mount Gemi. Prachtige uitzichten. Dan dalen we af over een steil pad richting de watervallen van Amerzofe. Daarna gaan we naar Tafi Atome Monkey Sanctuary. Niet de moeite waard. Geen kampeermogelijkheden en geen monkeys te bekennen. Dan maar door naar Hohoe, richting de Wli-watervallen. In Hohoe ontmoeten we een duitse vrouw die een lodge heeft met uitzicht op de watervallen, dus daar overnachten we. Mooie lodge met kampeermogelijkheid (N7, 06,952 E00, 35,298). 08-11-2003
De grens over naar Togo. Blijkt 800 meter verderop te zijn! 19-11-2003
We keren terug in Ghana, na ons bezoek aan Togo en Benin. De grens van Afflao is geen aanrader. Let op: eerst naar de politie, dan naar de douane, dan een vaag papiertje ophalen, wat je verderop weer moet afgeven. En bij elk bureautje schrijven ze je hele doopceel in, in een groot boek wat als het vol is gewoon als brandhout dient. Uiteindelijk zijn we erdoor en gaan we naar Ada waar we een mooie en lege camping aan zee hebben: Cocoloco beach (N5, 46,634 E00, 36,605). Het eten is er waardeloos, maar verder perfect! 's Nachts twee keer eruit om eierlegende schildpadden te zoeken, maar wij hebben ze niet kunnen vinden. 20-11-2003
De route Ada - Tema is in aanleg, dus een grote puinhoop. Via Tema door naar Accra, waar we op zoek gaan naar het verschepingsbedrijf AGS op de Spintex road. Daar spreken we af voor de maandagmorgen. Dan door naar het KLM-office op de luchthaven om tickets voor Johannesburg te bestellen. KLM regelt dat voor Kenia Airways, wat de goedkoopste vlucht biedt (577 US$ PP). Nieuwe waterfilters opgehaald bij Postoffice North (N5, 34,337 E0, 12, 987) die door IMSO zijn opgestuurd. Dan gaan we op zoek naar de waypoint van Cocrobite en als we aan iemand de weg vragen, nodigt hij ons uit bij hem thuis om daar te overnachten. Teddy heeft een groot huis, drie hondjes en een boel kippen. Hij is 'poultry-consultant' oftewel kippenboer. 21-11-2003
Door de staking van de douane in Benin was onze Carnet niet afgestempeld. Dus gaan we naar de ambassade van Benin om het daar te regelen. Eerst 2 uur in de file voor 28 kilometer en dan nog 3 keer terug naar de ambassade want de juiste persoon was er nog niet! Uiteindelijk hebben we om 4 uur de stempel! We kopen snel nog twee sporttassen voor onze kleren in te pakken tijdens de vlucht naar Johannesburg. 22-11-2003
We gaan naar het strand met Teddy. We vinden uiteindelijk Wendy's (N5, 29,739 E00, 21,938) in Cocrobite, een relaxte camping gerund door een struise engelse dame. En wat zien we daar? Twee overland-auto's met nederlandse nummerborden! Al snel raken we met ze aan de praat. Sjoerd, Jonneke, Jan en Marianne (http://www.go4africa.nl) hebben dezelfde route als wij gedaan, maar dan veel sneller. En nu willen zij ook gaan verschepen naar Zuid-Afrika. We wisselen allerlei verhalen en nuttige tips uit. 23-11-2003
De hele dag op Wendy's rondgehangen en met Teddy Fufu gegeten. Het zou volgens hem erg lekker zijn, maar dat viel tegen: een hap slijmerige witte massa, zonder smaak. 24-11-2003
Samen met de twee nederlandse auto's naar AGS gereden. Zij wilden kennismaken met het bedrijf om te zien of ze ook via hun gaan verschepen. Ze helpen met het 'inpakken' van onze auto in de container. Het past allemaal net. Daktent en koffers moeten van het dak af, anders is ie te hoog. Accu's los, alles op slot en de deuren gaan dicht. Zegels erop en het is klaar. We zijn homeless! Met de go4africa auto's rijden we mee terug naar Accra, waar zij in het Date-hotel inchecken. Wij worden door Sjoerd naar het luxe Central Hotel (N5, 33,830 E0, 11,571) gebracht. Daar slapen we twee nachten en kijken we sinds lange tijd weer eens een filmpje op tv. 26-11-2003
Vroeg op om alle tassen in te pakken. Na het ontbijt gaan we richting het vliegveld, waar we om 11 uur moeten vertrekken. Alles verloppt volgens planning en zelfs het vliegtuig vertrekt op tijd. Tot ziens Ghana!